لایمکن الفرار من حکومتک!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
آدم پیش خودش فکر می کند دنیا هر چه رو به مدرن تر شدن پیش می رود، انسان ها آزادتر می شوند. فکر می کند، همین که از قید و بند سنت ها و قضاوت ها آزاد شد، قدرت انتخاب و اختیارش بالاتر می رود. اما وقتی عمیق می شوی، می بینی که اینطور نیست. سنت ها می روند، نظم مدرن حاکم می شود، دستبندهای فولادی جای خودشان را به سلول های انفرادی با گزینه های معین می دهند!
در دنیای مدرن حتی اگر به 99 زبان زنده ی دنیا مسلط باشی اما از انگلیسی چیزی نفهمی، انگار که بی سوادی! تو مجبوری انگلیسی یاد بگیری و بچه هایت را از کودکی به کلاس های زبان بفرستی. در دنیای مدرن نمی توانی هر لباسی دلت خواست بپوشی. مثلا در شهری مثل تهران اگر لباس محلی ات را بپوشی طرد می شوی. در عوض پوشیدنِ شلوار پاره یا هر لباس عجیب و غریبی که در استیج های مد پوشیده شده، روی جلد صفحات مد رفته باشد و یا سلبریتی ها به تن کرده باشند، موجه است. پس آزادی چندانی در انتخاب لباس نداری. حتی اگر در پاریس یا نیویورک باشی باید چهارچوب هایی نانوشته ی جهانی را رعایت کنی.
زیبایی در دنیای مدرن تعریف خاص خودش را دارد. بخصوص برای زنان؛ اندام تو باید به همان لاغری و کشیدگی اندامِ مدل ها و سلبریتی ها باشد. یک خط کشِ زیباییِ جهانی وجود دارد که روز به روز عرصه را بر زنان و مردان تنگ تر می کند. شاید کسی تو را مجبور نکرده باشد که باشگاه بروی، اما حس می کنی باید بروی و اندامت را روی فرم بیاوری!
مثال دیگری که می شود زد، همین «شبکه های اجتماعی» مجازی اند. کی ما را مجبور کرده توی تگلرام عضو باشیم؟ کی چماق بالای سرمان گرفته عضو اینستاگرام شویم؟! هیچکس! ما ظاهرا با اختیار خودمان می رویم و با صرف کمترین هزینه یک اکانت می سازیم. پیش خودمان فکر می کنیم یک اکانت است دیگر! هر وقت خواستم می توانم حذفش کنم. اما واقعیتِ وقت و هزینه ای که پای این شبکه ها تلف می کنیم چیز دیگری نشان می دهد.
گاهی وقت ها احساس می کنم یک حصار نامرئی دور دستانم پیچیده است. روزهایی که از صبح تا شبم را صرف کارهایی می کنم که نمی دانم از سرِ رفع کدام نیازِ حقیقی تعیین شده اند. احساس می کنم این وضعیت دارد به تدریج ویژگی های انسانی مرا به محاق می برد.
در واقع دنیای مدرن، مفهومِ آزادی را از درون تهی می کند. آدم هایی که حتی یکبار هم در عمرم آنها را ندیده ام، آدم هایی که هزاران فرسنگ از من فاصله دارند، یک تکنولوژی/مد/الگو/سیستم و... طراحی می کنند که مرا مسخ می کند.
آدمی که نتواند خودش را از شر یک اپلیکیشن خلاص کند، آدمی که نتواند فراتر از چهارچوب های نظمِ مدرن بیندیشد، آزاد است؟
برچسب:
نویسنده: رادین رحمانی