ماهی یا ماهی گیری؟

این کمال بی انصافی ست که وقتی می بینید یک نفر پر از سوال است و پیِ حقیقتی می گردد، او را با جوابها و عقایدتان پر و اشباع کنید! با این کارتان روحیه پرسش گری را در آن شخص نابود کرده و از او فردی راحت طلب، وابسته و متزلزل می سازید!

به جای تعریف جوابها برای آدم های دغدغه مند، بهتر است مسیرها را برایشان ترسیم کرد. به جای کشتن سوالهایشان، باید این سوال ها را نقد کرد و سوال های بیشتری برایشان به وجود آورد و تشنه ترشان کرد. به شخصه جزء آن دسته از آدم هایی بوده ام که همیشه دنبال کسی می گشتند که جوابِ سوال هایشان را بگذارد کف دستشان. نمی دانم این یک صفت ذاتی بوده یا نقص سیستم آموزش و پرورشی که ریشه خلاقیت، تفکر نقادانه و توانایی حل مسئله را در من و امثال من خشکاند. به هر حال تفکر و روحیه انتقادی تا مدتها در من خاموش شده بود. و به همین خاطر مبتلا به سه صفتِ فوق الذکر شدم! طوریکه در دهه ی دوم عمرم، هنوز هم پایه های اعتقادی محکم و ثابتی ندارم و پر از سوال های نصفه، نیمه ام!

و حالا متنفرم از شیوه ی آدم هایی که اصرار دارند افکار و دغدغه های مرا مصادره به مطلوب کنند و شتابزده در دسته ی دلخواه شان جای بدهند.